Nausea

Gusto

Gusto?

Gusto!

Marami tayong gusto. Kahit din naman ako. Guilty ako diyan. Gusto dito, gusto doon. Pero ibahin niyo naman ako, mas cool ang gusto ko kumpara sa inyo.

Gusto ko ng malaking bahay. Gusto ng mas malaking TV. Gusto ko ng mas masarap na weed. Gusto ko ng maraming yosi. Gusto kong tumungga ng alak. Gusto ko ng masarap na alak. Gusto kong kumantot ng puke ng magandang chik. Gusto kong mabuhay ng talagang kuntento. Gusto ko ng masasarap na pagkain lagi. Gusto ko yung girlfriend mo. Gusto ko yung kapatid mo. Gusto ko yung nanay mo. Gusto ko yung pinsan mo. Gusto ko yang chik mo. Gusto ko yung suot mo. Gusto ko yung bracelet mo. Gusto ko yung anklet mo. Gusto ko yung necklace mo. Gusto ko yung tshirt mo. Gusto ko yung maong mo. Gusto ko yung sapatos mo. Gusto ko maging sikat. Gusto ko maging tanyag. Gusto ko maging kilala. Gusto ko maging dakila. Gusto ko maging malakas. Gusto ko ng buhay na walang hirap. Gusto ko kung anong meron ka. Gusto ko kung ano yung wala ako. Gusto ko ang buong mundo. Akin lamang. Madamot ako. Wala kang lugar sa mundo ko. Punyeta ka.

Gusto… ?

Gusto!!!

Gusto!?

Eh ikaw, ano ba gusto mo?

Napakalanding chekwa ni Pagnanasa. Hindi niya alam kung saan siya lulugar. Hindi siya mapakali. Hindi siya makuntento sa kung anong meron siya. Ibibigay niya ang gusto mo habang kumukupit din siya sayo. Sinasaksak ka niya habang ika’y kinakamayan. Si Pagnanasa ay mapagbigay ngunit isa din siyang kongresistang makati ang mga kamay. Ang tagapag-bigay, tagapag-agaw. Alipin niya tayo. Hindi natin siya matakasan. Nakikita natin ang mukha’t marka niya sa bawat barya, piso, dolyar, na ginagamit natin. Nakaukit siya sa mga kamay natin. Ang kamandag ni Pagnanasa na umiikot sa ating sistema na parang drogang unti unting kumakain sa ating sarili at kumukupas sa ating isipan. Tumginin ka sa bintana, pagmasdan ang likhang kamay ni Pagnanasa. Sabay magdiwang ka. Isigaw mo ang pangalan niya at magpasalamat.

Narito ang mga tunay na ambisyon natin. Nakabaon sa loob loob natin.

Tangina. Hanggang ganito nalang ba tayo?

(Source: http)

There is a TANGINA THIS! in All of Us

Lahat tayo may kinabuburyohan sa buhay. Minsan yung kupal na kapitbahay, ating kinaiinisan. Pwede rin yung mga kupal na ka-trabaho sa opisina. Hindi rin pahuhuli ang mga geniuses na inilagay natin sa pwesto. Iba’t ibang tao, iba’t ibang badshit. Bawat oras, bawat lugar, may kakupalang nagaganap na kung saan may isang tao ang napapailing nalang at naawa sa sarili. Kung may ratio niyan, 20:1 siguro; Sa bawat benteng taong may ngiti sa mukha, may isang malungkot at pabagsak na ang luha.

May mga moments na kung saan talagang ayaw na natin, suko na tayo tol, takbolelets na sa ating bigat na pinapasan. Yun, ladies and gentlemen, kung saan nasasabi nalang natin na “TANGINA THIS!”. Minsan naman, kapag talagang awang awa na tayo sa ating sitwasyon o sa ating sarili; “TANGINA THIS…” nalang ang lumalabas sa ating mga pagod na hininga.

Nagasgas na parang mukha ni Kris Aquino sa mga tv at print ads ang idea na ito. Kumbaga, diluted na tsong. Devalued. Kung ilalagay mo sa context ng Economics: wala nang halaga kasi binaha na ang merkado nitong produkto, malaki nga ang demand, sobra naman ang supply. Worthless. Sawa na tayo. Ayawan na. Boo!

Hindi na naman bago ang pagmumura bilang release ng ating mga mainit na saloobin.  Katulad nalang nito:

(gumagawa ng sibat ang taong tabong si X(er))

X: Tangina! Ayos to! Matulis! Mahaba! Matibay! Malayong malayo kumpara sa nasa loob ng bahag ko pero shet, siguradong makakaakit ng chicks ito pare, guaranteed!

(naputol ang ginagawang sibat ni Xexer bunga ng kanyang bigay na bigay at pwersahang pagpapatulis ng kanyang sibat)

Ano na lamang ang nasabi ni X?

X: TANGINA THIS!!! Paano nako kakain nito mamaya?

Heto pa, isa pang example:

(1990s tsong, habang pinapanood si Ynez Veneracion at si Glydel Mercado. Isama na din natin si Osang.)

Boy Jack: TANGINA MALAPIT NAKOOOOO!!!

Tuwing sasabog ang emosyon, hindi talaga mabigyang hustisya ng pangkaraniwang salita ang ating nararamdaman. Kailangan natin ng obscene, yung expressive, yung intense, yung talagang masasabi mo ang tunay mong nararamdaman sa isang bagsakan lang.

Unwritten rule na siguro yun. Pero sasabihin ko nang may tama talagang paggamit ng mga salitang ito. Kung aaraw-arawin mo lang; bababa ang halaga ng salitang ito hanggang sa nawala na ang kamandag na dala nito. Overkill kung mumurahin mong tunay ang iyong nabiyak na kuko o pagbreak mo ng syota mo, ang tawag diyan pre: Kasama sa paglaki. Pero kung nasibak ka sa trabaho, wala kang matuluyan, tapos wala pang makain, aba tol, isigaw mo lang at ilabas mo sa mura ang buong baga mo; may karapatan ka na niyan.

Pero, diba nga, biglaan ang pagdating ng emosyon. Reaction na iyan—instinct—na gawin tuwing matitiyempuhan ng malas. Iba’t ibang form ng malas ang bumibisita: kadalasan saglit lang, minsan sapat na upang tayo’y magpakamatay. Tulad nga ng title nito, lahat tayo meron nito. Kasama sa ating pagkatao ang mainis at mapamura. Ngunit wag naman sana natin abusuhin.

(Source: http)

Nilimot Na Ng Panahon At Inanod Na Ng Alon

Strange. Isang taon na ba siyang patay? Ewan ko ba. Matagal nang nawala ang bilang ko. Maraming nangyari sa akin dahil sa post na yun; isang English professor na naipit ang brip sa isinulat ko, mga rabid fangirls na gusto akong ipako sa krus, isang hate page na yung creator lang ang naglike, mga tropang sumuporta sa akin kung kelan kinailangan ko talaga sila at kung ano ano pa.

Antonello Joseph Perez. Isang aktor na bigla nalang namatay at muntikan nang gawing santo ng kanyang mga taga-hanga.

Naalala ko lang, ako lang ang nakaalala. Parang walang nangyari. Naglaho nalang na parang bula. Sabagay, sa kamatayan nga naman lumalabas kung ano ka talaga at kung ano ang naging puwesto mo sa mundo. Iyon siya, para sa atin, isang aktor na hinahangaan. Para sa magulang niya, isang mabuting anak. Para sa kanyang mga kaibigan, isang brad na matalik. Para sa mga kamag-anak niya, isang aktor na energetic, puno ng talento.

Nakailang ikot na ang mundo pagkatapos ang pangyayaring ito. May nagbago ba?

Parang wala naman yata mga sir, tuloy parin ang daloy ng buhay…

(Source: misplacedoptimismtoday.blogspot.com)

Revolution

This is quite a big surprise for me; Gaddafi is dead. Libya has been “freed”. But the battle is not over. A new battle is rising from the horizon: What will happen now after all of this? This is a question most revolutionaries overlook. The need to have a plan after achieving a successful revolution.

How will the transitional government handle the aftermath of everything? Gaddafi’s instrument of unity was fear. The rebel’s was of hatred of him. Now that the master is now lying down, bloodied, in some restaurant freezer—the acting prime minister resigned, fulfilling his promise—what will happen now?

For every revolutionary of different ideologies, ask yourselves this question:

“What will we do after?”

(Source: misplacedoptimismtoday.blogspot.com)

The Alpha and That Other Thing

I am the Alpha and the Omega, the First and the Last, the Beginning and the End - Revelations 22:13

“J. Avendano Finally Goes to Church After More Than Half a Year!”
That should have been today’s headline. It’s something so shocking and so rare that they had to stop the presses for it.

So I finally went to church after a long time. Nothing’s changed, these are the same people I have despised and loathed. I am always cautious of church-going people.

To understand why my testicles are overcooking my sperm right now, you must know that I have a huge hatred of the Catholic Church and the clergy and the majority of its followers.  This has been an opportunity for me to get up close and personal with these guys; to mingle with them first hand in their habitat. And you know what? I am moved by these people. These are people who rely on someone that sits back to watch us kill each other and love each other.

They are all asking for the same set of things: cure a sick relative, financial aid, hope, lose their v-cards, miracles, stronger faith etc.

He can hear our prayers, but He doesn’t care. He’s probably out there to observe us go on about our daily lives.
I am sick of it. There should be more people saying

“Hey, God, life’s been shit lately but thanks.”
So I observed around: people praying, chanting, wishing each other peace. I realized that from this viewpoint, these are all good people. But when you start climbing up the hierarchy, there are clergymen who wants to turn their faithful into their own personal fiefdoms. Jesus would be spinning in his cross right now.
They are all clinging to a glimmer of light; so close, yet so far away. They all want to go through their daily lives optimistic and worry-free.
But even among the good people…
“Banal na aso, santong kabayo”as the song goes…
Natatawa ako, heeheeheehee.

(Source: misplacedoptimismtoday.blogspot.com)